Search

Ο “γύρος του κόσμου” σε 12 μέρες

Δευτέρα 8 Ιουλίου, ώρα 5:30πμ


Με ένα καφέ στο χέρι τρέχω να κατεβάσω τη βαλίτσα στο αυτοκίνητο. Το πλοίο φεύγει στις 7 και, με δεδομένη την απερίγραπτη κίνηση έξω από το λιμάνι του Πειραιά, υπάρχει μια βάσιμη περίπτωση να το δω να φεύγει και να κουνάω το μαντήλι… Δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω να συμβεί, η Σέριφος με περιμένει, δε θα την απογοητεύσω! Χρειάζομαι ξεκούραση, παραλία, ηρεμία, ηλιοβασίλεμα.


Μπαίνω στο αυτοκίνητο και πατάω το γκάζι απότομα, λες και αυτά τα 2-3 δευτερόλεπτα θα με έκαναν να καταφέρω να επιβιβαστώ. Η Αθήνα εκείνη την ώρα, άδεια. Μόνο ορισμένα αυτοκίνητα τα οποία, μαντεύω, είχαν ως προορισμό χώρους εργασίας. Τρέχω στο δρόμο και ως δια μαγείας κανένα σχεδόν φανάρι δεν με πιάνει. Ο ήλιος σιγά σιγά ανατέλλει, όμως οι ελπίδες μου να προλάβω το καράβι που θα με οδηγήσει στη μαγική Σέριφο, σιγά σιγά δύουν…


6:30πμ φτάνω έξω από τον Πειραιά. Η κίνηση άνευ προηγουμένου! Κορναρίσματα, τροχονόμοι που ρυθμίζουν την κυκλοφορία, οδηγοί που φωνάζουν από αγανάκτηση… Καταλάβαιναν, βλέπεις, ότι θα κουνήσουν και αυτοί το μαντήλι…


6:55πμ και ακόμα στην ουρά! Κορνάρω και από μέσα μου βράζω, τί ώρα, δηλαδή, πρέπει να ξεκινήσει κανείς για να προλάβει το πλοίο των 7; Και ενώ όλες μου οι ελπίδες έχουν σβήσει και ήδη ψάχνω στο κινητό επόμενα δρομολόγια, ο τροχονόμος μου χτυπάει απαλά το τζάμι και μου βάζει μια ταμπέλα στο παρμπριζ που λέει Σέριφος, κάνοντας μου νόημα να προχωρήσω.


7:05πμ ήμουν μέσα στο πλοίο.


Η Σέριφος αποτελεί ένα απο τα ομορφότερα νησιά που έχω δει - και έχω δει αρκετά. Βουνίσιο, άγριο, μαγικό. Οι παραλίες είναι εξωτικές, η Ψιλή Άμμος, η Βαγιά, τα Λιβαδάκια, το Γάνεμα, ο Άγιος Σώστης… Καταγάλανα νερά, εκτός πραγματικότητας, σου “ντύνουν” το σώμα και σε καλούν να τα απολαύσεις άνευ προσθέτων βαρών. Ελάχιστα ίχνη οργάνωσης, μόνο χρυσοκόκκινοι κόκοι που σου καίνε τις πατούσες, θυμίζοντας σου την ανάγκη για προστασία από τις υψηλές θερμοκρασίες και τον τεράστιο ολοστρόγγυλο ήλιο! Μια πετσέτα, ένα βιβλίο και ένα μπουκάλι νερό. Αυτό μόνο ζητούσα.


5 μέρες γεύτηκα κάθε παραλία, όμως το ταξίδι μου συνέχισε στη χώρα, μια βουνοχτισμένη, γραφική μεριά με σοκάκια που χάνεσαι, ένας παράδεισος ορεινός. Τα μαγαζιά ελάχιστα και με ιδιαίτερες ονομασίες… Βάτραχος, Γάιδαρος… Πού έχω έρθει; Τοπικό ημίγλυκο κρασί, σπιτικά φαγητά σε παραδοσιακά εστιατόρια, τα καλύτερα μεθύσια που έχω κάνει, μεθύσια με γεύση νησιού, μεθύσια που ακούν σε ήχους τραγουδιών… “Αν κάποτε στα βρόγχια του πιαστείς, κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει, μονάχος βρες την άκρη της κλωστής κι αν είσαι τυχερός ξεκίνα πάλι”… πόσο δυνατά το τραγουδούσα άραγε;


Παρασκευή 12 Ιουλίου, ώρα 10:30πμ


Σε ένα καφέ στο λιμάνι της Σερίφου αναπολώ τις μέρες που πέρασα και οργανώνω το επόμενο μου ταξίδι. Δεν θέλω να μπω στη διαδικασία νοσταλγίας, έτσι δε θα απολαύσω τη Μήλο όπως της αρμόζει. Τα εισιτήρια στο χέρι, ένα τάβλι μπροστά μου με ζαριές εξωφρενικές… Οιωνός για τις επόμενες υπέροχες μέρες που θα περνούσα.

Μέσα στο πλοίο εξερεύνησα όλο το TripAdvisor. Έφτασα, λοιπόν, προετοιμασμένη.

Εν ολίγοις γύρισα απίστευτες παραλίες, Φυριπλάκα, Τσιγκράδο, Παλαιοχώρι, Σαρακήνικο… Έφαγα ψάρι ψημμένο στην άμμο λόγω των θερμοκρασιών που γεννιούνται σε αυτό το ηφαιστειακό νησί, είδα τα ωραιότερα ηλιοβασιλέματα της ζωής μου, γνώρισα τοπικά προϊόντα, έχασα όμως τη κλασική βόλτα με το καϊκάκι που προσφέρουν οι θάλασσες του “νησιού των χρωμάτων”… Ο καιρός δεν ήταν μαζί μου…


Περπατούσα και δενόμουν με τον τόπο.


Και αναρωτιόμουν.


Πως θα σε αφήσω, Αιγαίο;


Δευτέρα 15 Ιουλίου, ώρα 3:30μμ


Δύσκολη επιστροφή στην καθημερινότητα, στη ρουτίνα. Αισιοδοξία, όμως, καθώς σε μερικές μέρες θα επιβιβαστώ σε ένα άλλο πλοίο, με έναν άλλο προορισμό, με μια άλλη μαγεία. Η γραμμές που θα αφιερώσω στην Αθήνα μόλις τελείωσαν.


Παρασκευή 2 Αυγούστου, ώρα 5:30πμ


Άγριο ξύπνημα για άλλη μια φορά. 7:30 το πλοίο φεύγει, έχοντας, όμως, στο μυαλό μου την φράση “το πάθημα γίνεται μάθημα” ξυπνάω άγρια χαράματα… Το άγχος να μου λείπει. Μπαίνω στο ταξί, υπερβολικά κουρασμένη και εξαντλημένη από την έξοδο μου το προηγούμενη βράδυ- που συνοδεύτηκε και από αρκετό κρασί, κοιμάμαι στη μισή διαδρομή και όταν φθάνω επιτέλους στο λιμάνι, οι μπαταρίες μου υπερφορτίζονται δια μαγείας. Παραλαμβάνω τα εισιτήρια μου και στέκομαι μια στιγμή μπροστά από το πλοίο. Κλείνω τα μάτια μου και αναπνέω. Φεύγω, ξανά.


Γιατί η φυγή να μου είναι τόσο αρεστή, άραγε;


Επιβιβαζόμαστε. Και φθάνουμε.


Η Τήνος είναι παρεξηγημένο νησί. Θεωρείται κάπως “οικογενειακό” και η ζωή εκεί ανιαρή.


Μπορώ να σας αποδείξω το αντίθετο. Σε προκαλώ, εσένα που διαβάζεις αυτή τη στιγμή, να πας και να επισκευθείς τα χωριά του νησιού. Άσε τις παραλίες, άσε τη νυχτερινή ζωή, και αυτά υπάρχουν και υπάρχουν πάντου. Πήγαινε, όμως, περπάτα. Δες τα ποιήματα στους τοίχους και τις γαλάζιες πόρτες στο χωριό Βωλάξ! Ανατρίχιασε με αυτά. Δες το ηλιοβασίλεμα στη βεράντα της Καρδιανής. Φάε υπέροχο παραδοσιακό πρωινό με τη θάλασσα να απλώνεται μπροστά σου στα Υστέρνια. Γεύσου παραδοσιακές γεύσεις με τα χρώματα του ουρανού να παίζουν μουσική πίσω σου στον Κτικάδο.


Και μέτα δες τις παραλίες. Δες, δηλαδή, την κολυμπήθρα, τον πάνορμο και άλλες. Βγες και πιες στον αργοναύτη υπέροχα κοκτειλ.


Και μετά γύρνα πίσω, ξάπλωσε και ονειρέψου την πραγματικότητα που μόλις βίωσες.


Και αναθεώρησε.

Δευτέρα 5 Αυγούστου, ώρα 2:30μμ


Το πλοίο θα έχει καθυστέρηση 5 ώρες. Καθόμαστε στο λιμάνι, σε μια ατμόσφαιρα περίεργη, με πολλή κούραση να αιωρείται. Ξάπλωνω στο παγκάκι και διαβάζω το βιβλίο μου. Και αναπολώ, στιγμες, ομορφιές, αναπνοές.


Δε θέλω να γυρίσω, ακούς;

Recent Posts

See All

Εκτός Ελέγχου

Ένας τίτλος που μοιάζει να έχει βγει από σειρά τρόμου, κάποιον Κόκκινο Κύκλο ή κάποια Δέκατη Εντολή. Και το τρομακτικό είναι πως, αυτή η πρώτη σκέψη δεν πέφτει και πολύ έξω. Η μέθοδος Επαγωγική ή παρα

Quarantined

Πέρασε καιρός από την τελευταία «μοιρασιά»… «Μοιρασιά» σκέψεων, συναισθημάτων, τετράγωνης - στρογγυλοποιημένης λογικής. Εξελίξεις σε κρατούν πίσω, υποχρεώσεις και άγχη σε προσγειώνουν από το ροζ σου σ